woensdag

10 Een toevluchtsoord in de natuur


Ga je met mee?

Door het hek...

De trap omhoog


 Daar ligt in het groen verscholen een prachtig huis van de architect Erik Korshagens gebouwd in 1960. Zijn zoon Jakob Langebæk zegt over het huis:

"Mijn vaders idee was om een ​​heiligdom te creëren waar je naar toe gaat om de natuur te ervaren en om vrede te vinden in jezelf".


Wat een prachtige entree met zo'n grote steen als steppingstone tussen binnen en buiten.


Japanse invloeden...
De overgang tussen binnen en buiten.

Het contact met de natuur is binnenshuis heel tastbaar.  Door de grote glazen pui en de vloer die als het ware van binnen naar buiten toe doorloopt ervaar je de omgeving ook als je binnen bent.


De zwarte binnenkant staat in groot contrast met de licht houten binnenkant. De voordeur geeft al een klein voorproefje van  het interieur. Het interieur spreek me verder niet zo aan. Misschien komt het op de foto's anders over dan als je er in het echt staat.

Het huisje heeft een hele aparte plattegrond: je moet naar via de galerij naar een andere ruimte...
In Japanse tuinen zie je ook vaak dat de route van A naar B niet de snelste weg is maar de mooiste. Op deze manier ervaar je je weg veel meer en wordt je uitgenodigd om je omgeving in je op te nemen.


Geef mij ook zo'n toevluchtsoord.

Het is nogal stil de laatste tijd hier. Ik probeer op mijn eigen blog te posten en jullie blogs te lezen maar, ik merk dat ik weinig energie heb om informatie van buitenaf te verwerken. Ik ben de laatste weken nogal in mezelf gekeerd. Het begon met de terugkeer naar onze gehorige flat na de meivakantie. Weer omringt door muren, geluiden en mensen waardoor ik het gevoel had in een kooi te moeten. Na 10 dagen alleen door de natuur omringt te zijn geweest was dat erg confronterend.

Ik hou enorm van schoonheid. Van de schoonheid van de wolken die in het water worden weerspiegeld. Van een mooie verweerde tak. Een prachtig sieraard dat met liefde is gemaakt. Van een harmonisch kleurenpalet. Van handwerk dat met veel aandacht is gemaakt en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Het doet mij in het diepst van mijn ziel pijn als ik rotzooi zie in de natuur. Als er achteloos met de openbare ruimte wordt omgegaan. Van geschreeuw tegen kinderen en buren die elkaar niet groeten.
Ben ik overgevoelig of juist dapper dat ik mijn gevoel hier durf te laten zien? Ik hoop het laatste en door mijn gevoeligheid kan ik wel mijn werk goed doen.

Als je mij wilt laten weten op welke manier mijn blog je inspireert is dat heel erg welkom! Dat kan via de mail of hieronder bij de comments.

Een hele fijne dag,





I ♡ comments | tekst: franca voor villa d'Esta | images: Stuart McIntyre | gevonden via Fri

10 opmerkingen:

  1. Dewith Brocante15 juni 2011 om 09:31

    Ik vind de foto's prachtig~! Het is misschien qua inrichting niet waar we van houden maar er gaat wel een bepaalde rust vanuit. Even een totaal andere omgeving dan thuis. Ik zou me er wel een weekje vermaken hoor....
    Fijne dag, groetjes Sjoukje

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik volg je nog niet zo lang en reageer ook niet altijd, maar je laat me vaak de prachtigste interieurs zien die smaken naar meer. Bloggen moet vooral leuk zijn en er zijn geen wetten voor de frequentie van het plaatsen van posten. Hopelijk voel je je weer snel "thuis". Ik verheug me alweer op een nieuw interieur. Tsja en wie zou zo'n toevluchtsoord nou niet willen hebben *zucht*

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik voel helemaal met je mee. Als wij er even tussenuit gaan, dan gaan we meestal ook naar een stek midden in de natuur (wij wonen zelf in een middelgrote stad in de Randstad) en als ik dan terug kom in onze eigen wijk en in plaats van bomen alleen maar daken van huizen om heen zie, kan ik me ook vreselijk opgesloten voelen. We denken er wel eens over om te verhuizen, maar alleen bij dat woord klimmen onze dochters al in de gordijnen. Hoewel er laatst 1 terug kwam van een kamp (op de Utrechtse Heuvelrug) en die zei toen toch ook dat ze de bossen zo enorm miste, ze lijkt waarschijnlijk meer op haar moeder dan ze zelf wil!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wow, alleen de foto's brengen al rust en vrede. Wat moet het daar heerlijk zijn! *Zucht..

    Lieve groetjes, Samira

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ditavandersteege15 juni 2011 om 15:52

    Middenin de rotzooi van een enorme verbouwing vind ik het heerlijk om een mailtje te krijgen dat er op je site weer een nieuwe blog staat. Ik heb al heel wat uurtjes gekeken en doorgeklikt maar heb nog steeds niet alles gelezen! Thanks, ik geniet er enorm van!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hallo Ditta, wat fijn om te lezen, dank je wel!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. ja he, al dat groen en dan te bedenken dat de zee daar ook nog eens vlakbij is ... ik zucht  met je mee ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. ha ha, herkenbaar! Mijn moeder wilde altijd graag naar de bergen, mij leek dat als puber niets. Totdat ik na mijn studie in Zwiterland belandde...alsof ik thuis kwam

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Dank je wel voor je bemoedigende woorden Karin!

    BeantwoordenVerwijderen

I ♡ comments

Hartelijke groet,
Franca van villa d'Esta

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...